Göçmen Ailelerin Çocukları: Travmalar ve Umutsuzluklar

Bir adamın kafasında şiddetli vazgeçilmez iz vardı. Kavganın başına birkaç şarapnel parçası saplanmış; sol göz küçülmüş|küçülmüş ve görme yeteneğini kaybetmiş|küçülmüş, görme fonksiyonunu yitirmiş. Adı Mehmet'ti. Savaşta dertli yaralar almış sığınmacıların bakılan Danimarka tesisinde birkaç ay tedavi görmüştü. Sağ eli hareket ettiremiyor, el sıkışırken sol elini kullanıyordu.

Nasır ve Göçmenlerin Zorluğu

Nasır’ı oğlunu Rahman’ı okula bırakıp alırken tanımıştım. Çeşitli günlerde elime birkaç kalem, silgi, cetvel tutuşturuyordu. Oğlunun okuldan eve kalemleri sahiplerinin ihtiyacı için sınıfın önüne koyuyordum.

Gurbet ve Çocukluk Hikâyeleri

Bütün çocukların farklı bir hikayesi mevcuttu. Bazıları savaş travmasını hala üzerlerinden atamamış ailelerinden geliyordu. Sürekli çatışıyordu. Günlerimizi “Yapmayın etmeyin!” demekle sürüyordu.

Rahman’ın Aile Durumu ve Psikolojik Durumu

O çocuk başlangıç seviyesine hazırlık sınıfına girmişti. Eğitim sırasında ve aile hayatında zorlanıyordu.

Görevli danışmanı çabalar tesir etmedi. Okul yönetimi, gelişmeleri değerlendirmek amacıyla Rahman’ın ailesini toplantıya duyurdu.

Bütün aile hepsi birlikte gelişti. Hepsi birlikte evde yaşıyorlarmış. Büyük aile toplantı salonuna girer girmez, O çocuk ayağa kalktı, “Muallim!” dedi bir adım atarak büyükanne ve büyükbabasının elini öpmeye ilk kez yaptı.

Soğuk havalarda ben, çift. Dede çorapsız geliyordu. Yeleğin üzerine giydiği beyaz renkli kıyafetini ayak bileklerine dek düzenlenmiş giydi. Anne ve nine başörtülüydü. Okuldaki geçmişini ifade etmeye başladığımızda, Rahman fazla rahatsız oldu. Ağlayarak hıçkıra başladı. O çocuk psikolojisi gizli gizem kavramaya çalışıyorduk.

Baba, Rahman’ın bazı zamanlar evden kaçtığını, polis tarafından bulunduğunu söyledi Anne ise, açıklayarak “Hala gözleriyle gözü açık şekilde yatak gece saatlerinde kamağını ıslatıyor!” dedi. O çocuk mahçup odayı çekilmek ne yapacağını bilmedi. Durumu çok uzatmadık.

Konsensusla ailelerin çoğunlukla onayıyla Rahman’ın bir danışmana yapılmasına karar verildi. Okul zaman zaman Rahman’la rehberlik ve koordine görevi görev verildi.

İlerleyen zamanlarda o çocuk koro koşarken kapıya vurdu. Bir şey olmadı lakin hissi acı duydu, samimi yoğun üzüldü. Onu avutmak destek olmak kucağını tutarak okul götürdüm ve onunla konuştum. Önüne beyaz bir adet renkli kalemler yerleştirdim. Raftan, bir kitap aldı okuyor görünmeksizin uzak dan onu sessiz sade> izlemeğe devam ettim. O çocuk, farklı renklerde boya kalemleriyle bir karalarken beni dikkat etmemiş kendi halinde konuşuyor ve anlatıyordu. Daha sonra kağıt çıkarıp önüme bıraktı.

“Rahman, nedir|Bu ne|Ne yazıyorsun bu kağıda?” diye sordum. “Bir çocuk… Çok uğraşmış, uyumak istiyor, ne yazık ki gitmek istemiyor. Dostları onu sevmiyor!” anlattı. Yaz tatilinden sonra farklı bir okulda görev aldım. Rahman’ı gözden kaçırdım.

Yoldayken Nasır’la buluştum. Beni gözüne kestirdi, “Muallim!” diyerek elini sıkıca çalıştı. Rahman’ı sordum, yüzü ve karardı; bana saklamadı. Oğul daha sonra gelişen birçok Kriminal olaylara sorumsuzca polis kayda işlenmiş. Ailesi tarafından kurtarılıp problemli gençlerin eğitildiği bir tane koruma yurduna yerleştirilmiş. Bütün gayretlerimize karşılık o çocuğu elinden alınmamış olduk.